تفکّر و یادِ خدا

 

امیر المؤمنین علی سلام الله علیه :

 

 

مَنْ ألْزَمَ قَلْبَهُ فِکْرَاً، وَ لِسٰانَهُ ٱلذِّکْرَ،

 

مَلَأ ٱللهُ قَلْبَهُ إیٖمٰانَاً وَ رَحْمَةً وَ نُورَاً وَ حِکْمَةً

 

 

هرکس دلش را، با اندیشیدن

 

و زبانش را، با ذکرِ خدا همراه سازد؛

 

خداوند دلش را

 

از ایمان و مِهر و روشنایی و حکمت آکنده می‌سازد.

 

 

ارشاد القلوب، ص 100.

 

سبقت در نیکی کردن

 

امام صادق سلام الله علیه :

 

 

تَنٰافَسُوا فِی ٱلْمَعْرُوفِ لِإِخْوٰانِکُمْ وَ کُونُوا مِنْ أهْلِهِ،

 

فَإِنَّ لِلْجَنَّةِ بٰابَاً یُقٰالُ لَهُ «ٱلْمَعْرُوفُ»،‌

 

لٰایَدْخُلُهُ إلّٰا مَنِ ٱصْطَنَعَ ٱلْمَعْرُوفَ فِی ٱلْحَیٰاةِ ٱلدُّنْیٰا

 

 

در راه نیکی به برادرانتان از هم سبقت بگیرید

 

و از اهل نیکی باشید؛

 

زیرا بهشت دری به نام «نیکی» دارد که از آن در وارد نمی‌شود

 

مگر کسی که در زندگیِ دنیا، نیکی کرده باشد.

 

 

کافی، جلد 2، ص 195.

 

پیوند با خویشان

 

امیر المؤمنین علی سلام الله علیه :

 

 

صِلْ رَحِمَکَ،

 

یَزِدِ ٱللهُ فیٖ عُمْرِکَ.

 

 

صله‌ی رَحِم کن (پیوند با خویشان داشته باش)،

 

تا خداوند عُمرِ تو را زیاد گرداند.

 

 

بِحارُ الْأنوار، جلد 74، ص 100.

 

نیکی کن

 

امیر المؤمنین علی سلام الله علیه :

 

 

أحْسِنْ، یُحْسَنْ إلَیْکَ؛

 

إرْحَمْ، تُرْحَمْ؛

 

قُلْ خَیْرَاً، تُذْکَرْ بِخَیْرٍ.

 

 

نیکی کن، به تو نیکی می‌شود؛

 

رَحْم کن، مورد رحمت واقع می‌شوی؛

 

نیک بگو، به نیکی از تو یاد می‌شود.

 

 

بِحارُ الْأنوار، جلد 74، ص 100.

 

از چه کسی درخواست کمک کنیم

 

امام حسین سلام الله علیه :

 

 

لٰاتَرْفَعْ حٰاجَتَکَ إلّٰا إلیٰ أحَدٍ ثَلٰاثَةٍ:

 

إلیٰ ذیٖ دیٖنٍ أوْ مُرُوَّةٍ أوْ حَسَبٍ

 

 

جز به یکی از سه نفر حاجت مَبر:

 

به دیندار،

 

یا صاحبِ مُروّت، (جوانمردی و مردانگی)

 

یا کسی که اصالتِ خانوادگی داشته باشد.

 

 

تُحَفُ الْعُقُول، ص 274.

 

چگونه درباره‌ی برادر دینی خود سخن بگوییم

 

امام حسین سلام الله علیه :

 

 

لٰا تَقُولَنَّ فىٖ أخیٖکَ ٱلْمُؤمِنِ إذٰا تَوٰارىٰ عَنْکَ

 

إلّٰا مِثْلَ مٰا تُحِبُّ أنْ یَقُولَ فیٖکَ إذٰا تَوٰارَیْتَ عَنْهُ.

 

 

پشتِ سرِ دوست و برادرِ خود همانگونه صحبت کن

 

که دوست داری پشتِ سرِ تو صحبت کند.

 

 

بِحارُ الْأنوار، جلد 75، ص 127، حدیث 10.

 

دوستی امام حسین علیه السلام

 

رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم :

 

 

حُسَیْنٌ مِنِّیٖ وَ أنَا مِنْ حُسَیْنٍ،

 

أحَبَّ ٱللهُ مَنْ أحَبَّ حُسَیْنَاً.

 

 

حسین (علیه السلام) از من است و من از حسینم،

 

خداوند دوستدارِ کسی است که حسین (علیه السلام) را دوست بدارد.

 

 

بِحارُ الْأنوار، جلد 43، ص 261.
 

دوستان جدید

 

رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم :

 

 

مَنْ جَدَّدَ أخَاً فِی ٱلْإسْلٰامِ

 

بَنَی ٱللهُ لَهُ بُرْجَاً فِی ٱلْجَنَّةِ مِنْ جَوْهَرَةٍ

 

 

هر کس در راهِ اسلام، برادری تازه را به دوستی بگیرد،

 

خداوند در بهشت، برایش برجی از گوهر می‌سازد.

 

 

بِحارُ الْأنوار، جلد 75، ص 260.

 

سه امر عجیب در کلامی از امام حسین علیه السلام

 

امام حسین سلام الله علیه :

 

 

وُجِدَ لَوْحٌ تَحْتَ حٰائِطِ مَدیٖنَةٍ مِنَ ٱلْمَدٰائِنِ مَکْتُوبٌ فِیٖهِ:

 

عَجِبْتُ لِمَنْ اَیْقَنَ بِٱلْمَوْتِ کَیْفَ یَفْرَحُ؟

 

وَ عَجِبْتُ لِمَنْ اَیْقَنَ بِٱلْقَدَرِ کَیْفَ یَحْزَنُ؟

 

وَ عَجِبْتُ لِمَنِ ٱخْتَبَرَ ٱلدُّنْیٰا کَیْفَ یَطْمَئِنُّ اِلَیْهٰا.  

 

 

زیرِ دیوارِ شهرى از شهرها لوحى پیدا شد که در آن چنین نوشته شده بود:

 

 

تعجّب مى‌کنم براى کسى که به مرگ یقین دارد،

 

چطور شادى مى‌کند؛

 

 

و در شگفتم از کسى که سرنوشت را قبول دارد،

 

چگونه اندوهگین مى‌شود؛

 

 

و عجب دارم از کسى که دنیا را آزمایش کرده،

 

باز چگونه به آن اطمینان پیدا مى‌کند!

 

 

عُیُون اخبارُ الرِّضا (علیه السلام)، جلد 2، ص 48.

 

ثواب نوشتن صلوات

 

رسول خدا صلّى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :

 

 

مَنْ صَلّىٰ عَلَیَّ فِیٖ کِتٰابٍ‏

 

لَمْ تَزَلِ ٱلْمَلائکَةُ تَسْتَغْفِرُ لَهُ

 

مٰادٰامَ ٱسْمِیٖ فِیٖ ذٰلِکَ ٱلْکِتٰابِ.

 

اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلیٰ مُحَمَّدٍ وَّ آلِ مُحَمَّدٍ وَّ عَجِّلْ فَرَجَهُمْ

 

هر کس در نوشته‌اى بر من درود فرستد،

 

تا زمانى که نامِ من در آن نوشته موجود باشد،

 

فرشتگان پیوسته براى او طلبِ آمرزش کنند.
 

 

کَنْزُ الْعُمّٰال، حدیث 2243؛

منتخب میزان الحکمة، ص 332.